De Fontein doet mee aan het missionaire project de Huiskamer in het centrum van Nijkerk. Dat is een ‘inloophuis’ voor een kop koffie/thee, een persoonlijk gesprek en gebed. Hieronder, voor deze zomermaanden, een verhaal uit de Huiskamer.

———————————————————————–

Hoe het kan voelen als je met pensioen gaat… Daar gaat het gesprek over in de Huiskamer. Of, hoe het voelt als je gepensioneerde man thuis komt te zitten. ‘Natuurlijk gunde ik mijn man zijn rust, maar het voelde of ik mijn vrijheid kwijt was.’ De vrouw aan de overkant van de tafel ervaart het nog dagelijks. ‘Maar langzaamaan went het wel’, voegt ze er verzachtend aan toe. ‘Je moet er allebei je weg in vinden..’

‘Ik ging al met pensioen toen ik trouwde’, zucht een vrouw die net binnenkomt. ‘Het was toen normaal dat je stopte met werken en je man voor je ging zorgen. Het leek een mooi idee, maar het was het niet. Opeens was ik helemaal afhankelijk van mijn echtgenoot. En ik had altijd zo’n voldoening uit mijn werk gehaald. Ik deed er niet meer toe.’

Depressie

Ze vertelt hoe ze wegzakte in een depressie. Af en toe werkte ze nog wel eens in een winkel. ‘Dat was even leuk, maar toen groeiden mijn man en ik nog verder uit elkaar. Ik kon hem niet meer vertrouwen. En hij kon zijn gang gaan..’ We knikken begrijpend. Het leven van deze vrouw is inderdaad zwaar. Na de scheiding kreeg ze een nieuwe vriend. Na enkele gelukkige jaren overleed hij echter. Haar depressie laaide weer op. Ze voelt zich nog steeds eenzaam en waardeloos. ‘Zelfs mijn zoon komt niet meer. Tja, wat heb je aan zo’n depressieve moeder? Ik heb mijn kleinkinderen nog nooit gezien!’

De vrouw tegenover haar heeft al die tijd rustig geluisterd. En dan komt haar verhaal. Ook een verhaal vol moeite en pijn. Maar met andere woorden, woorden van aanvaarding en troost. ‘Mijn leven is zeker zwaar. Mijn kinderen zijn zelfs van me afgepakt na de scheiding, door de kinderbescherming. Ik was ziek. Lichamelijk en geestelijk. Maar ik wist dat God mij zou helpen. Ik voelde zijn aanwezigheid. Alsof hij me toefluisterde.: “Jij doet ertoe. Je bent mijn geliefde kind”.’

Ze deelt met alle aanwezigen hoe God voor haar zorgt. Dat ze wil danken voor alles wat goed gaat. Dat alleen met God het leven zinvol is. ‘Ik praat de hele dag met Hem. Ik vertel Hem ok hoe graag ik mijn kinderen om me heen heb. Maar de instanties vinden dat ik te klein woon om ze bij mij te laten slapen. Ik kan toch zo twee matrassen in de woonkamer leggen?’

Chalet

Verontwaardigd zet een gastvrouw de koffiekan met een plof op tafel. ‘Wat erg, dat ze je daar op afrekenen! Maar ik weet wel wat! Ik denk dat ik een chalet voor je kan regelen waar je met je kinderen een poosje samen kan zijn.’ De vrouw begint te stralen. ‘Echt? Even vakantie met mijn kinderen? O wat zou dat heerlijk zijn!’

Haar brede lach werkt aanstekelijk. Rond de mond van de depressieve vrouw verschijnt een  glimlach. Alsof ze plotseling beseft dat God er echt is en gebeden verhoort. En ja, zij wil ook bidden tot die God. Dat doen we samen in de Binnenkamer. We vertellen Hem alles wat zwaar en moeilijk is in het leven van deze vrouw. Als ze opstaat moet ze weer zuchten. Maar nu is het van opluchting.

‘Dank je wel’, zegt ze zacht. ‘Zo fijn dat jullie naar me luisteren. Het voelt hier zo anders. Hier doe ik er toe.’

 Arna van Deelen

X