De Fontein in Nijkerk is een kerk in Nijkerk waar veel jongeren zich thuisvoelen. Wie zijn ze en wat zijn hun dromen? In dit artikel vertelt Tjerk van Eckeveld over wie God voor hem is.

wie: Tjerk van Eckeveld (22)
wat: werd dit jaar lid van De Fontein
waarom: leerde God als Beschermer kennen

‘Ik kom uit Hoevelaken. Daar woon ik met mijn vader en moeder, zus en een jongere broer. Het afgelopen jaar heb ik mijn mbo-diploma ICT gehaald. Eigenlijk vond ik er weinig aan. Mijn droom was een uniformberoep. Daarom meldde ik me een paar jaar geleden aan bij VeVa, een opleiding waarmee je bij de krijgsmacht aan de slag kunt. Maar Defensie vond mij mentaal te jong. Dat was een grote schok voor mij. Toen ben ik maar ICT gaan doen en als ik ergens aan begin, maak ik het ook af. Nu heb ik een baantje als hulpkracht bij Ranzijn tuin en dier in Amersfoort. Heerlijk, ondanks de beperkingen van corona. In de sleur van mijn opleiding was ik een stuk somberder, vooral omdat ik mijn vrienden veel minder kon zien. Nu gaat het heel goed met mij. Wat ik straks ga oppakken, weet ik nog niet.
Met mijn ouders ging ik altijd mee naar een zwaardere gemeente dan De Fontein. Het is een prima kerk – geen kwaad woord – maar ik had er geen klik met jongeren van mijn leeftijd. Vrienden uit Hoevelaken namen me mee naar onze gemeente. Twee mensen uit een vriendengroepje uit Nijkerk vroegen of ik ook meeging naar belijdeniscatechisatie. In groepjes van zes hadden we persoonlijke discussies die mij hebben geholpen in mijn geloof. Door de eerste coronagolf kwamen de gesprekken stil te liggen. Daardoor was ik minder met mijn geloof bezig en ben ik weer gaan twijfelen. Maar gelijk na de eerste bijeenkomst na de lockdown was het weer prima. Ik kreeg mijn goede gevoel terug en besloot toch belijdenis te doen. Ik merk dat ik kerkgang en een actieve omgang met andere mensen nodig heb om mijn geloof vol te houden.’

Ernstige nachtmerries

‘Wie God voor mij is? Als klein kind sliep ik op zolder. Ik was een jaar of elf, twaalf toen ik ernstige nachtmerries kreeg. Als ik wakker schrok, durfde ik mij van angst niet meer te bewegen. Een keer bad ik en op hetzelfde moment voelde ik alsof er een muur om mij heen werd opgetrokken. Ik heb me nog nooit zo veilig gevoeld. Vanaf dat moment wist ik, buiten alle logische twijfels om: er is een God en Hij is er ook voor mij. God is mijn Beschermer. Ik merk het meeste van Hem als het moeilijk wordt of als ik stress ervaar. Dan ga ik bidden en voel ik me beschermd en veilig. Ik heb een cyste gehad in mijn darmen die is verwijderd toen ik kind was. Ik heb een halve meter darm minder en daardoor een gevoelige buik. Als ik daar last van heb, en pijn voel, merk ik dat God bij mij is. Maar ik wil eerlijk zijn: als mijn leven op rolletjes loopt, kan ik zomaar vergeten met mijn geloof bezig zijn.
Hoewel God voor mij een Burcht is, hoop ik dat ik Hem mag meemaken als Redder. Dat ik daarover nog twijfel komt door mijn oude gemeente waar aan geloof de voorwaarde van een bekeringsmoment werd verbonden. >>>

 

 

foto Arno Lambregtse

>>> Ik heb het idee dat Zijn weg met mij nog maar net begonnen is. Het is een work in progress. Wel ga ik aan het Avondmaal omdat ik verwacht dat het mijn geloof sterker maakt. Ik hoop dat ik een wauwmoment krijg en Gods aanwezigheid mag ervaren.
Jongeren van mijn leeftijd hebben weinig parate kennis over de Bijbel en het geloof. Als je een vraag hebt, googel je even het antwoord. Als je het druk hebt, grijp je eerder naar je telefoon dan dat het je aan een Bijbelstudie zet. Ik kan niet in de harten van mijn leeftijdsgenoten kijken, maar ik vermoed dat onze generatie makkelijk afgeleid wordt door alle sociale media. Stille tijd schiet er bij in.

Warme jas

‘Ik ervaar de gemeenschap van De Fontein als een warme jas. Nadat ik belijdenis had gedaan, werd ik toegesproken door vijf verschillende mensen. En ik kreeg boekjes met een tekst erop en een kaartje toen ik lid werd. Zoiets had ik in de kerk nog nooit meegemaakt. Mensen mogen gerust contact met me opnemen, als ze dat willen.
De Fontein zit nog vol, maar de kerken in Nederland lopen steeds verder leeg. Ik vrees dat de kerk in de toekomst nog kleiner zal worden. Dat vind ik beangstigend, want je hebt anderen nodig om te geloven. Aan de andere kant: ik denk dat er altijd een groep gelovigen zal blijven. God blijft trouw aan Zijn kerk.’

* Dit artikel stond in december in het Fontein Magazine, een uitgave van de gelijknamige hervormde wijkgemeente uit Nijkerk. Het biedt persoonlijke, inspirerende en verdiepende verhalen.

 

X