In januari is het initiatief ‘De Fontein wandelt’ gestart. Hierbij kunnen gemeenteleden zich aanmelden om te wandelen en worden dan met een ander gemeentelid gematcht. Samen maken ze een afspraak wanneer ze gaan wandelen. Hieronder leest u een ervaring van twee vrouwen die met elkaar gingen wandelen.

“Ik kende vooral de regels..”

Het bos lonkt op deze zachte wintermiddag. De dames zijn gewend om te wandelen maar vandaag wandelen ze met iemand die ze niet goed kennen. Toch voelt het meteen vertrouwd en al snel worden diepe gevoelens gedeeld.

Dat kan ook haast niet anders als twee gelovige vrouwen als zusters gaan wandelen.

‘Maar ik heb niet altijd zo geloofd hoor!

De andere vrouw staat stil. Hoe kan ze dat zeggen. Zo’n warme vrouw die voor iedereen klaarstaat. Alsof ze haar hele leven niet anders gedaan heeft.

‘Ik wist wel wat geloof inhield, dat wel. Dat had ik immers meegekregen van mijn ouders. De regels die bij het geloof horen, bedoel ik. Maar ik had geen levend geloof. Niet die relatie die ik nu heb…

‘Maar hoe ben je dan zo geworden, zoals je nu bent.. je straalt het zo uit..’

‘Ik had een vriendin die er weleens over praatte. Over haar geloof. Zo aanstekelijk. Alsof die strenge God een Vader was waar je bij op schoot kon gaan zitten… Ik kende de Heere God als Iemand die mij in de gaten hield, of ik niks verkeerd deed.. Dit was zo anders. Ik werd jaloers op haar en op haar relatie met die God.

Langzaam veranderde er iets in mijn hart. Dat kwam ook doordat ik toen naar de Fontein ging. Ik hoorde daar veel meer over Gods liefde dan in mijn oude kerk.

 En ik voelde me gezien en gehoord.

Kennen elkaar nu van hart tot hart. Als familie. Ze hebben dezelfde Vader.

‘Het lijkt wel een soort bekeringsverhaal!’

‘Dat kun je best zeggen, ja. Ik ben toen ook een Alphacursus gaan doen en mijn geloof werd daardoor alleen maar sterker. Zo fijn om je vragen te kunnen stellen en je geliefd te voelen.

‘Ik had dat ook zo graag aan mijn kinderen mee willen geven, toen ze klein waren. Maar toen kon ik dat niet. Ik kende vooral de regels. Zo jammer dat ze nu niet echt geloven. Ik heb me daar nog weleens schuldig over gevoeld, maar zij nemen me niks kwalijk. Gelukkig mag ik het nu aan de kleinkinderen doorgeven!’

Ze lachen allebei en nemen nog een omweg. Ze zijn nog lang niet uitgepraat.

Het pad wordt smaller en moeilijk begaanbaar. Maar de vrouwen gaan door, ze zijn niet bang voor het avontuur. Doornige takken zwiepen in hun gezicht en wikkelen zich om hun enkels. Ze trotseren wankele bruggetjes van boomstammen over het ondergelopen land. Om hen heen strekt zich een moeras van water uit, maar de vrouwen gaan onverschrokken door. Zelfs als het pad echt doodloopt en ze de moeilijke weg vol obstakels weer terug moeten nemen, gaat het gesprek door. Ze zien vooral elkaar en de terugweg lijkt kort.

 ‘Is dit niet net het leven?’ glimlacht de andere vrouw. ‘Soms denk je dat je niet meer verder kunt, maar dan is daar opeens die plank over de sloot, die reikende hand en de weg is weer open… Zelfs als je opnieuw moet beginnen, dan is God erbij.’

‘Nou dat…’ beaamt haar zuster. ‘Nu ben ik blij dat God me in de gaten houdt. Wat moet je zonder Hem beginnen? En ook zo fijn dat je elke dag opnieuw mag beginnen! Ik hoef me ook niet meer schuldig te voelen over vroeger. Maar ik blijf bidden dat mijn kinderen het geloof mogen vinden. En Hij luistert. Dat heb ik zo vaak mogen ervaren!’

De vrouwen hebben het bos doorkruist. Vele paadjes zijn bewandeld. Veel levensvragen zijn besproken. Een uur geleden kenden ze elkaar nauwelijks.

De twee Fonteinvrouwen

Ook zin in een wandeling met een gemeentelid? Aanmelden kan nog steeds bij Michacursus@defontein-nijkerk.nl. Hartelijke groet van het Michateam.

 

X